Wszystko zaczęło się w latach 20 – wtedy weszły do użytku pierwsze dowody osobiste choć bardziej traktowane były jako paszport i co najważniejsze – nie były obowiązkowe! Potem przyszła okupacja faszystowskich Niemiec – to właśnie wtedy wprowadzono obowiązek pokazywania dowodu osobistego zawierającego adres, zdjęcie, wiek itp. Kiedy miejsce nazistowskiego okupanta zajął radziecki – nie zmieniło się oczywiście nic (prócz tego, że do dowodu dołączyła rubryczka ‘PESEL’). Kiedy upadł PRL (w zasadzie nie upadł tylko reżim ten zmienił nazwę na bardziej wpadającą w ucho) i przyszła III RP (właśnie na taką) nic a nic się nie zmieniło – pomimo zapewnień o rozliczeniu się z przeszłością i odcięciu się od przeszłości.

Po co właściwie komu dowód osobisty skoro można go zastąpić innym dokumentem potwierdzającym tożsamość – prawo jazdy, paszport itp? W Stanach Zjednoczonych jako dowód osobisty (ID) można wykorzystać wszystko na czym jest twoje zdjęcie, czyli np. legitymacja szkolna/studencka. Poza tym wiele rzeczy można załatwić przez internet gdzie wystarczy podać kilka faktów o sobie jak nazwisko panieńskie matki czy numer ubezpieczenia. Dane osobowe obywateli jak i przybyszów przechowywane są w bazach danych prowadzone przez prywatne firmy (które z reguły lepiej zarządzają takimi rzeczami niż państwo). W Wielkiej Brytanii nie ma obecnie dowodu osobistego chociaż planuje się jego wprowadzenie (na razie dla cudzoziemców spoza UE). Poza tym w UK adres zamieszkania potwierdza się jakimkolwiek listem, który przyszedł na wskazany adres na nasze nazwisko (może to być np. rachunek). Jeśli ktoś takowego nie posiada wystarczy list od wynajmującego nam mieszkanie, w którym potwierdza, że zamieszkujemy pod podanym adresem. By otworzyć tam konto w banku wystarczył paszport oraz list od pracodawcy (podpisany przez kogokolwiek z firmy) potwierdzający zatrudnienie.

Jak widać bez dowodu można się obejść. Nie ma więc sensu tworzenie kolejnego dokumentu skoro jego funkcje mogą przejąć inne dokumenty wydawane przez państwo. Chodzi tu oczywiście o to, by móc jak najlepiej inwigilować obywateli i zbierać informacje o nich. Władza najpierw stworzyła nam dowód osobisty, wpisała w tysiąc ustaw wymóg jego posiadania a teraz wmawia nam – ‘Widzicie? Bez dowodu żyć nie można’. Jeśli już wymagają od nas posiadania tego bezużytecznego kawałka plastiku powinni wydawać go za darmo (bo w końcu każdy płaci podatki – chociażby VAT) i skrócić znacząco czas oczekiwania na niego. Ale lepiej przy okazji ograbić obywatela z tych 30 złotych i nałożyć na niego kary finansowe (do 5000 zł) za nie posiadanie D.O.

Posiadanie jakiegoś dokumentu potwierdzającego tożsamość powinno leżeć w intencji obywateli a nie być narzucane odgórnie przez państwo. Choć obowiązek posiadania dowodu istnieje w ponad 100 państwach to są na szczęście kraje, które oparły się temu faszystowskiemu wymysłowi, jak np. Dania, Nowa Zelandia, USA, Norwegia, Australia, Irlandia, Japonia i Wielka Brytania (jeszcze). Skoro w tych krajach to obywatelom (i wszelkim instytucjom jak np. banki) pozostawia się wolną rękę w sprawie D.O. to może i u nas coś takiego by wypaliło.

I jeszcze jedno – w Polsce jak każdy wie policja ma prawo wylegitymować obywatela z byle powodu (nawet z jego braku) co już na kilometr(ów sto) jedzie III Rzeszą – zapewne właśnie w celu takiej inwigilacji nasi ‘rodzimi okupanci’ utrzymują obowiązek posiadania D.O. Na marginesie policja w USA takich uprawnień nie ma.

Mnie wydaje się to chore i pachnie komunizmem (cały ten przepis jest z roku 1974) gdzie władza chciała wiedzieć wszystko o obywatelach – również to gdzie aktualnie się znajdują. Straszy ich karami finansowymi, więzieniem itp (coraz bardziej jedzie komuną).

Osobiście uważam, że władzy nic do tego gdzie aktualnie mieszkam – jedyne co powinno ją interesować to to, jaki jest mój adres korespondencyjny. To im mogę powiedzieć. W czasach kiedy ludzie coraz częściej zmieniają miejsce zamieszkania taki przepis nie ma sensu – trzeba by wymieniać wiele dokumentów, zawiadamiać mnóstwo instytucji itp – po prostu zmora. Co więcej uważam, że ten przepis ogranicza moje prawo do przemieszczania się – no bo w końcu jak już gdzieś jadę na więcej niż 3 dni to muszę lecieć do UM i im o tym powiedzieć – a to kosztuje czas ( = pieniądz) i wysiłek…

Postanowiłem, że przeciwstawię się tym przepisom. Nie wiem (jestem prawie pewien, że nie) czy moje zachowanie coś z tym kraju zmieni ale przynajmniej (i tu mam nadzieje) pokaże komuś ten problem…